15/08/10 - Ironman 70.3 Germany (EK)

Wiesbaden is voor mij een beetje als thuiskomen: mijn zus is er anderhalf jaar geleden met haar familie gaan wonen en ik kom er vaak. De stad is de thuishaven van de half-Ironman Duitsland, zowat de zwaarste maar ook een van de mooiste van het Ironmancircuit. Sinds dit jaar geldt de wedstrijd als het Europese kampioenschap, wat de bezetting er alleen maar sterker op maakt. Ik zit weliswaar nog maar aan het begin van mijn conditieopbouw naar Ironman Hawaii toe, maar had deze wedstrijd toch met stip aangeduid in mijn programma.

De wedstrijd is de grootste in zijn soort en brengt 3.000 deelnemers aan de start. Daarom wordt in verschillende waves gestart. Door mijn resultaat van vorig jaar mocht ik dit jaar in de eerste wave samen met de pro's van start. Om 6u 's morgens maakte ik in de wisselzone mijn fiets klaar toen voor het eerst een onweer losbarste: een halve wolkbreuk liet het water met bakken uit de hemel vallen. Het zou een hele dag van dat soort weer worden. Ik kroop terug in de wagen en voelde de moed in mijn schoenen zakken; ik had nog nooit eerder tegen een triatlon in de regen opgezien, maar op dit veeleisend parcours zag ik zo'n miezerige dag plots minder zitten...
Ik vroeg me het nut af van deze voorbereiding op Hawaii: met mijn hoofd tussen mijn knieën dacht ik na hoe ik dit kon keren. Ik probeerde terug een wedstrijdfocus te krijgen en denk dat ik op dat moment - zo'n half uur voor de start - mijn wedstrijd aan het goedmaken was: ik sprong uit de wagen en had er plots ontzettend veel zin in! Dat ik op weg naar de zwemstart enkele atleten hun fiets zag weghalen uit de wisselzone en besluiten er niet aan te beginnen versterkte mijn goesting nog meer. De regen hield er eventjes mee op, en dat was welkom. Met 400 atleten doken we Schiersteiner Hafen in: lekker warm en zuiver water. Ik ging enkele startlijnen achter de pro's liggen en wachtte 8u00 af.

Ik nam de start rustig en zwom de eerste honderden meters in de voeten mee totdat het deelnemersveld lichtjes uiteen viel. Van dan af aan kon ik bevrijder zwemmen en verhoogde ik mijn slagritme. Ik had het gevoel dat het voor mijn doen wel allemaal goed zat. Na 34min kwam ik uit het water (2,5min sneller dan vorig jaar). In de wisselzone had ik een droog fietsshirt gelegd en trok dit aan. Het zou me de volledige 90km lang ietwat behoeden voor de regenbuien, de mist en de koude in de afdalingen.

Op een parcours dat ik van buiten ken wou ik snel veel tijd goedmaken, maar het liep absoluut niet soepel in de eerste kilometers. Mogelijks wat last van de koude op de spieren. Ik probeerde me warm te rijden. Na 10km diende zich al de eerste klim aan en kronkelde het parcours het Taunusgebergte in. Ik vond stilaan ritme en ging behoorlijk omhoog.
Daarna volgde de eerste snelle afdaling, waar ik goed wist in welke bocht ik moest remmen en welke ik vlotjes kon doorknallen... maar toch hield ik mijn handen steeds aan de remhendels en ging tergend traag de bochten door. Atleten die ik op de klim inhaalde vlamden aan me voorbij en namen terug veel afstand. Ik daalde als een bange wezel en vloekte op mezelf voor m'n gebrek aan daalvertrouwen. Het spookte door m'n hoofd dat vallen in deze wedstrijd, amper 2 maand voor Hawaii, al te dom zou zijn en die gedachte haalde nog meer de snelheid uit mijn daalprestatie en bochtentechniek. Eenmaal in het dal trok ik er terug de vaart in en ik stoof, licht woedend op mezelf, tegen de volgende klim aan... maar daarna meer van dat: weer zo'n bange afdaling. Het werd een constante in mijn fietsprestatie: een behoorlijk goed gevoel op de klimmetjes, en afdalen alsof ik nooit eerder met een racefiets reed!

Aan kilometer 70 diende zich de steilste klim van de dag aan. Tussen de massa toeschouwers stond ook Max, een triatleet uit Mainz die ik goed ken; hij moedigde mij aan en gaf me mijn racesituatie door. Even later kwam ik op de grote weg, die op en neer golfde richting Wiesbaden. Ik naderde op een viertal en zag achteraan Yvonne Van Vlerken, de winnares van vorig jaar, en ook Desirée Ficker. Ik dacht dat ik onderhand alle vrouwen had bijgehaald, maar had Nicole Hofer (vriendin van Commerzbank-topper Mathias Hecht) niet gepasseerd; ik vroeg me af of ze hier nog voor zou rijden. Ik hoorde later dat Nicole na een goede zwembeurt de beste fietstijd bijeen reed (goed gewerkt aan haar positie met Lloyd van CycleFit.de) en de wedstrijd leidde tot loopkilometer 17: indrukwekkend.

Rond 36e positie kwam ik de tweede wisseltent in, waar een tv-camera aanflitste om het duel tussen Van Vlerken en Ficker te volgen. Ik schoot me in mijn loopschoenen en stoof weg, samen met Ficker. Ik wist dat ze goed kon lopen (onlangs 10e in de NYC Marathon), maar nu liep ik voorop. Vlak achter mij ontspon zich het duel tussen de twee wereldtoppers uit het vrouwentriatlon. Yvonne liep al gauw naar mij toe en samen namen we afstand van Ficker. Ik had gezien dat de begeleidende fietser "3. Frau" vermeldde en de tweede dame nauwelijks 100m voor ons uitliep. Yvonne versnelde stelselmatig en ik moest bij haar de rol lossen. Ik kende na 4km een moeilijk moment en ook Ficker, die terug naar Van Vlerken toeliep, kwam mij voorbij... jammer dat ik niet kon volgen, want -achteraf bekeken- had ik hun tempo moeten aankunnen; het was gewoon niet mijn moment. Ik moest even herbevoorraden en terug op tempo komen.
Van dan af aan vond ik gaandeweg een mooi tempo. De halve marathon in Wiesbaden is best wel een zware, die nooit snelle looptijden oplevert. Het is nooit vlak en loopt door het park over onverharde paden, die door de regen goed modderig geworden waren. Ik had er nooit het gevoel dat ik echt goed aan het lopen was, en kreeg de indruk dat ik geen regelmatig strak tempo liep, maar met periodes eens sneller en dan eens trager. Toch liep ik 1u26, daar waar de beste profs 1u16 liepen, dus best wel goed. Lopen door het joelende Duitse publiek en hier aan daar de aanmoedigingen krijgen van bevriende Duitse supporters en atleten was fantastisch, alsof het een loopwedstrijd in eigen dorp was. Tevens ook bijzonder tof om toegeroepen te worden door Andreas Raelert, de winnaar van Ironman Frankfurt (en broer van Michael die Wiesbaden won) met wie ik op de race expo een tof gesprek had.

Ik beëindigde de wedstrijd als 37e man (41e in totaal). Voor mij eindigden zo'n 20 proftriatleten, dus in dat opzicht mag ik bijzonder tevreden zijn met deze wedstrijd op dit moment van mijn conditieopbouw naar oktober toe. Had ik in het fietsen de afdalingen iets meer genomen zoals je ze hoort te nemen, dan had er nog wel meer in gezeten, maar zo is er in elke wedstrijd wel iets dat beter kan. Misschien ben ik nog het meest tevreden dat ik me vlak voor de wedstrijd kon focussen om er, ondanks helse weersomstandigheden, toch voor te gaan!

Ik mocht in Wiesbaden rekenen op de trouwe support van de Biestmilch crew in hun thuisstad. Biest athlete Sebastian Kienle kon zijn titel niet verlengen en moest deze keer zijn meerdere erkennen in Michael Raelert; Yvonne Van Vlerken won wel voor de tweede maal op rij, nadat ze in de slotkilometers afstand nam van Desirée Ficker. Na de wedstrijd hadden we alweer een zalig etentje met de Biestmilch atleten: ideaal napraten met Sebastian, Nicole Leder, Meike Krebs en natuurlijk Susann van Biestmilch... Plus ik kreeg er onbetaalbare adviezen van Lothar Leder voor de wedstrijd in Hawaii. Thx all!

Foto's zijn te vinden in het fotoalbum.
Volledige uitslag: klik HIER.