Dennis Devriendt
Deze week werd de Vlaamse triatlonwereld met verstomming geslagen door Dennis' afscheid van de triatlonsport (zie ook HNB - Dennis Devriendt stopt met triatlon). Een absoluut toptalent in de kiem gesmoord, een pijnlijk voorbeeld van de moeilijke ondersteuning van lange afstandstriatleten in ons land. Dennis heeft het onmogelijke gedaan door, bovenop een full time job bij Defensie, de trainingen van een toptriatleet af te werken en mee te draaien aan de wereldtop. Inspanningen die hij en zijn gezin niet konden blijven volhouden als er zich niet meer ondersteuning aanbood. Het is mijn plicht een hommage te brengen aan Dennis als sporter, en de toffe vriend die ik via de sport ontmoette, de inspiratiebron die hij was en zal blijven... en ergens hoop ik dat Dennis' beslissing niet onomkeerbaar is.
Toen ik in 2008 debuteerde voor het Leie Triathlon Team Latem deelde ik op de eerste ploegstage de kamer met Dennis. We werden trainingsmaten. Dennis won de eerste triatlon waar ik ooit startte (Seneffe in 2008), met Dennis deed ik de half-Ironmans in Oostenrijk en Lissabon, Dennis logeerde bij ons in Hawaii... Voor mij is hij er dus steeds geweest in triatlon.
Buiten het uitzonderlijke talent dat Dennis is, ben ik steeds stikjaloers geweest op Dennis' bekwaamheid om in een wedstrijd tot het uiterste te gaan. Wat dat betreft begreep hij als geen ander wat triatlon is: het laatste greintje energie uit het lijf sporten tot aan de meet, en dan desnoods neerzijgen. Wat ook wel eens gebeurde (IM70.3 New Orleans '09). Of zich het zwart voor ogen lopen achter Graham O'Grady in Brugge '08. En ook in Klagenfurt 2010 gaf Dennis alles in de Ironman... Wat ben ik zo jaloers op die gave om zo diep te gaan, en dan nog op dat niveau. Dennis heeft me dat meermaals gekaderd in de spartaanse opvoeding die hij genoten heeft, die hem sterk maakte als zwemmer, later als militair in extreme missies, en tenslotte als toptriatleet. Hij heeft ook de unieke kracht om de rust voor een wedstrijd te bewaren; het was voor ons beiden dan ook ideaal om in Kona samen te logeren en zonder stress toe te leven naar de Ironman, hoe belangrijk die wedstrijd ook was voor Dennis.
Op 29 juni 2008 brak Dennis volop door op de lange afstand met een indrukwekkende overwinning in de internationale triatlon van Vlaanderen-Brasschaat; zijn Belgische kampioenstrui hangt in Brugge vast en zeker nog ergens ingekaderd aan een muur. Ik heb de beste herinneringen aan die dag, en het podium dat aangevuld werd met Frederik Van Lierde en Koen Hoeyberghs. Het luidde een groei in naar de ontbolstering die Dennis meemaakte in 2010: het seizoen gestart met een overwinning in Lissabon en nogmaals een podium in Brugge, stond Dennis in Klagenfurt aan de start van zijn eerste Ironman, minutieus voorbereid door coach en vertrouweling Luc Van Lierde.
Wat voor een droomdebuut was dat. Dat Marino Vanhoenacker met een wedstrijd in 7u52 geen partij was, was begrijpelijk, maar Dennis bleef als enige in de buurt en werkte zijn eerste Ironman af in 8u12. Met een marathontijd van 2u45!! Zijn naam was meteen gemaakt en een grote toekomst op de Ironman-afstand lag voor hem open. Dennis vertrok zonder druk, doch met heimelijke hoop, naar zijn eerste deelname in Hawaii. Een 28ste plaats in Hawaii is ronduit prachtig, maar Dennis had iets beter verwacht... een topnotering ligt in Kona nog te wachten op Dennis, want hoe weinig atleten haalden een top-10 in hun eerste prestatie in Kona? Vraag maar eens aan Chris McCormack hoeveel geduld het eiland van je eist!
Een tweede deelname in Hawaii zit er vooralsnog niet aan te komen dus... doodjammer, want Dennis had nog veel topprestaties in petto! Het zou niet mogen dat een dergelijk toptalent op 28-jarige leeftijd de handdoek dient te gooien omdat de juiste omkadering ontbreekt; Dennis' passage in de sport is alvast niet onopgemerkt voorbij gegaan.
Eyes without a face
In 3 jaar triatlon, maar ook in de fietsjaren daarvoor, heb ik zovele mensen ontmoet in België en ver daarbuiten. Boeiende atleten, met elk hun verhaal, karakters, uitdagingen. Velen lieten een sterke indruk bij me na. Sporters weten wat ze willen in het leven, en hebben vaak een verhaal. Ik wou al langer een aparte blog opstarten om in een schets van woorden mijn indrukken over die atleten - velen zijn vrienden of kennissen geworden - te delen.
Ooit zag ik een mooie YouTube video, die ik even niet kan terugvinden, met beelden van een Ironman wedstrijd gemonteerd op Billy Idols klassieker Eyes Without A Face... In Kona staan er jaarlijks 1.800 atleten aan de start. Graag had ik sommigen van hen een gezicht gegeven.
